Van'dan Kadıköy'e Uzanan Bir İnat Hikayesi

Gözlerinin içi gülüyordu. Muhabirin sorularına cevap verirken üzerindeki sarı lacivert eşofmana bakıyordu hınzır hınzır. Birçok kez rüyasına giren stattaydı. Yaşadığı tüm acılara, mahrumiyete, eziyete katlanıp hayata bağlanmasını sağlayan sarı lacivertli sevdanın merkezinde olmanın şaşkınlığı, sevinci ve ne yapacağını bilememenin endişesiyle elini kolunu koyacak yer bulamıyordu.

Rüyalarına giren stattaydı

Gözlerinin içi gülüyordu. Muhabirin sorularına cevap verirken üzerindeki sarı lacivert eşofmana bakıyordu hınzır hınzır. Birçok kez rüyasına giren stattaydı. Yaşadığı tüm acılara, mahrumiyete, eziyete katlanıp hayata bağlanmasını sağlayan sarı lacivertli sevdanın merkezinde olmanın şaşkınlığı, sevinci ve ne yapacağını bilememenin endişesiyle elini kolunu koyacak yer bulamıyordu.

'Saçımı da okşar mı?'

Birazdan yalnızca televizyondan gördüğü, gazetelerden fotoğrafını kesip defterine yapıştırdığı Alex De Souza'nın elinden tutarak sahaya çıkacaktı. Bu bir rüya olmalıydı. 13 yaşına kadar gördüğü en güzel rüya hem de. Bir de fotoğrafını çekerler miydi acaba Alex De Souza'yla? Diğerleriyle de konuşabilir miydi? Yaşanan tüm sıkıntılara rağmen kalesinde dimdik duran Volkan Demirel'e sarılabilecek miydi? İlk günden bu yana ekibinin ve kulübünün nefes almasını sağlayıp "Her şey ters giderken liderler nasıl davranmalı?" kitabının en güzel satırlarını yazan Aykut Kocaman saçlarını okşayacak mıydı?

Şimdi kar vardır oralarda!

Sahaya 10 numaranın elinden tutarak çıktığında kalbi duracak gibiydi... Binlerce Fenerbahçelinin tezahüratları altında yeşil çimlere ayak bastığında aklına memleketi geldi. Şimdi oralarda kar vardır yine. Çadırkentleri gördü bir an yeşil çimlerin üstünde. Acaba deprem olmasaydı Şükrü Saracoğlu stadını televizyon ve gazetelerin dışında görebilir miydi? İstanbul'da oturan yaşıtları ne kadar şanslıydı. En azından tuttukları takımların stadına gidebilme ve odalarına posterlerini astıkları kahramanlarını görebilme ihtimalleri vardı...

Zafer direnenlerin olacak

Bitmesin istiyordu 90 dakika. Ama her başlangıç bir sona mahkumdu. Olsun dört gollü bir galibiyet almıştı Fenerbahçesi. Yaşanan ablukaya inat çubuklu formayı giyenlerin hepsi bir direniş resitaline imza atıyordu. Nasıl o Van'da inadına yaşıyor, ne deprem ne mağduriyet doğan günü gülümseyerek karşılamasını engelleyemiyorsa takımı da onun gibi umudun türküsünü söylemeye devam ediyordu.
Şartlar nasıl olursa olsun, kalbi hep sarı lacivert atacaktı. Biliyordu ki zafer koşullar ne olursa olsun direnmekten vazgeçmeyenlerin olacaktı.  

Cem Kerpiççiler/Posta

Van'dan Kadıköy'e Uzanan Bir İnat Hikayesi - HABERİNE YORUM GÖNDER